Archive for Maj, 2012

Pojęcia

Adrenalina — najważniejszy hormon odpowiadający za reakcje obronne organizmu wytwarzany przez nadnercza.

Ajurweda — staroindyjska szkoła medycyny opierająca się na odpowiedniej kombinacji jogi, medytacji, masażu oraz ziołolecznictwa.

Akupresura — zabieg charakterystyczny dla tradycyjnej medycyny chińskiej, którego istota polega na wykorzystywaniu palców do uciskania punktów energetycznych znajdujących się na południkach. Stosowanie tej techniki prowadzi do uzdrowienia poprzez eliminację przekrwienia i stworzenie możliwości do swobodnego przepływu energii życiowej, czyli ch’i.

Akupunktura — tradycyjna chińska technika lecznicza. Zakłada ona dążenie do poprawienia samopoczucia pacjenta poprzez wkłuwanie igieł w punk­ty energetyczne położone na południkach. Poprzez punkty na południ­kach można stymulować energię docierającą do poszczególnych organów ciała. Wkłuwanie w nie igieł prowadzi do wyeliminowania przekrwienia, a w efekcie przywrócenia równowagi i harmonii organizmu.

Anatomia — nauka o budowie organizmu.

Anatripsis — technika polegająca na pocieraniu skóry w kierunku serca. Ma na celu stymulowanie pracy układu krwionośnego i przyspiesza­nie procesu usuwania z organizmu szkodliwych substancji. Technikę tę opracował Hipokrates.

Antna — szczególna forma masażu uzdrawiającego wywodząca się ze sta­rożytnych Chin.

Aromaterapia — metoda terapeutyczna, w której wykorzystuje się lecznicze właściwości niektórych olejków zapachowych.

Avicenna — żyjący pod koniec X wieku perski lekarz. Autor Kanonu me­dycyny — dzieła zawierającego klasyfikację i opis oraz etiologię wielu rodzajów dolegliwości i schorzeń.

Bodywork — każda forma dotyku wykorzystująca techniki pozwalające osiąg­nąć zmianę stanu (w tym także przywrócenie zdrowia) osoby poddawanej zabiegowi. Chodzi o wiele różnych rodzajów działań, nie tylko o masaż.

Ból — uczucie, poprzez które organizm przekazuje informacje na temat zaistniałych nieprawidłowości. Ból jest elementem systemu obronnego organizmu.

Brzuch — centralnie położony fragment ciała kryjący w sobie wszystkie naj­ważniejsze dla życia organy. Jest centrum wytwarzania energii życiowej człowieka, czyli jego ch’i.

Ch’i — pojęcie wykorzystywane w medycynie chińskiej na określenie życio­wej energii organizmu.

Chiropraktyk — specjalista z zakresu medycyny naturalnej zajmujący się leczeniem kręgosłupa i związanych z nim dolegliwości.

Czakry — punkty energetyczne znajdujące się na ciele człowieka odpowie­dzialne za odczuwanie równowagi. Oddziałują one na układ dokrewny oraz na centralny układ nerwowy.

Drenaż limfatyczny — proces wspomagający pracę układu limfatycznego przyczyniający się do zanikania opuchlizny i usuwania substancji tok­sycznych.

Effleurage — technika masażu szwedzkiego polegająca na wykonywaniu długich, gładzących ruchów. Tego rodzaju ruch stanowi często podsta­wowy element masażu.

Galen — starożytny grecki lekarz i autor wielu dzieł. W swojej pracy wyko­rzystywał różne techniki masażu.

Gimnazjum — miejsce, w którym starożytni Grecy wykonywali ćwiczenia fizyczne, poddawali się masażowi i uczestniczyli w dyskusjach. Współ­czesnym odpowiednikiem tej instytucji są ośrodki spa.

Hammam — nazwa łaźni w krajach arabskich.

Hipokrates — starożytny Grek uznawany za ojca medycyny. Jego koncepcje miały wpływ na rozwój tej nauki na przestrzeni wieków. Hipokrates był pierwszym lekarzem, który zastosował anatripsis, czyli rodzaj pocierania.

Homeostaza — stan równowagi metabolicznej warunkujący poprawne funkcjonowanie organizmu.

Hydroterapia — każda forma kuracji wodnej. Korzenie tej metody leczenia sięgają czasów greckich gimnazjonów.

Joga — starożytna technika uzdrawiania poprzez stosowanie odpowiednie­go oddechu, diety oraz ćwiczeń rozciągających. Może być stosowana jako element wprowadzania w życie założeń wellness.

Kąpiele — wykorzystywana współcześnie metoda relaksacji i uzdrawiania dzięki właściwościom wody. Metodę tę znano i stosowano już w sta­rożytności.

Ki — japońskie słowo oznaczające energię witalną organizmu.

Limfa — płyn biorący udział w procesie odżywiania komórkowego oraz w procesach obronnych organizmu (usuwa substancje toksyczne).

Masaż — stosowanie za pomocą dłoni odpowiednich czynności na tkan­kach miękkich organizmu.

Masaż głęboki — odmiana masażu szwedzkiego wykorzystywana do maso­wania głębiej położonych powięzi w celu eliminacji czynników ograni­czających pracę tkanki mięśniowej.

Masaż na krześle — masaż wykonywany w pozycji siedzącej na w pełni ubranej osobie. Zabieg tego rodzaju może być przeprowadzany w każ­dych okolicznościach. Można go wykonać nawet w ciągu zaledwie dziesięciu minut.

Masaż sportowy — szczególny rodzaj masażu przeznaczony głównie dla sportowców opierający się przede wszystkim na technikach masażu szwedzkiego. Masaż taki wykonuje się przed wysiłkiem fizycznym, by stymulować mięśnie, po wysiłku, by spowodować ich rozluźnienie oraz w trackie treningu, by utrzymać mięśnie w odpowiedniej kondycji.

Masaż szwedzki — fundament współczesnej sztuki masażu. Zestaw elemen­tów charakterystycznych dla technik effleurage, petrissage i tapotement wykorzystywanych do wykonywania masażu tkanek miękkich oraz mięśni. Stosowanie tego masażu przyspiesza proces usuwania z organi­zmu szkodliwych substancji i poprawia krążenie krwi.

Masaż tajski — starożytna forma uzdrawiania, której celem jest przywróce­nie równowagi ch’i poprzez stosowanie ucisku na odpowiednie punkty na ciele oraz poprzez rozciąganie.

Masaż tkanki łącznej — głęboki masaż wspomagający proces usuwania z mięśni, stawów i organów zbędnych i szkodliwych substancji.

Metabolizm — zespół wewnętrznych procesów zachodzących wewnątrz ciała, których istota polega na przekształcaniu składników odżywczych w energię.

Nadnercze — gruczoł dokrewny znajdujący się w górnej części nerek wytwa­rzający istotne dla organizmu hormony, między innymi adrenalinę.

Niedokrwienie — bolesny stan chorobowy będący wynikiem ograniczenia dopływu krwi do mięśni.

Olejki zapachowe — naturalne olejki przygotowywane z roślin i destylowane w celu wydobycia z nich esencji zapachowej. Są wykorzystywane w me­dycynie, w terapiach alternatywnych oraz do celów kosmetycznych.

Palpacja — badanie ciała prowadzone za pomocą dłoni lub palców, na przy­kład w trakcie masażu.

Petrissage — wykorzystywana w masażu technika polegająca na ugniataniu ciała.

Płyn międzytkankowy — płyn znajdujący się między poszczególnymi ele­mentami tworzącymi ludzkie ciało a naczyniami krwionośnymi.

Pocieranie — technika masażu polegająca na przesuwaniu skóry po po­wierzchni mięśni. Jej stosowanie pozwala zredukować napięcie oraz zwiększyć elastyczność tkanek.

Polarity — terapia wykorzystująca masaż, zabiegi energetyczne oraz wizua­lizację w celu przywrócenia równowagi organizmu.

Południki energetyczne — kanały przepływu energii życiowej. Wyróżnia­my dwanaście głównych południków oraz sześć kanałów stanowiących przedmiot zainteresowania akupunktury i akupresury, a także wielu innych technik bodywork.

Powięź — włóknista tkanka okrywająca wszystkie elementy układu mięś­niowego.

Prana — hinduskie słowo oznaczające energię życiową organizmu.

Prześcieradło — okrycie wykorzystywane w trakcie masażu w celu zapew­nienia osobie masowanej atmosfery bezpieczeństwa i spokoju.

Punkty ucisku — szczególne miejsca znajdujące się na linii południków ener­getycznych odpowiadające konkretnym organom ciała. Wiedzę na ten temat wykorzystuje się w trakcie zabiegów akupunktury i akupresury.

Qi — alternatywna pisownia słowa ch’i oznaczającego energię życiową or­ganizmu.

Reakcja typu „walcz-lub-uciekaj” — instynktowna reakcja organizmu czło­wieka na sytuację kryzysową. W związku z pojawieniem się zagroże­nia w organizmie zachodzi szereg zmian — rośnie ciśnienie krwi oraz częstotliwość skurczów mięśnia sercowego i oddechów, krew szybciej dopływa do mięśni szkieletowych. Nie wszystkie te reakcje są istotne dla przetrwania w dzisiejszym świecie.

Refleksologia — forma bodywork opierająca się na stymulowaniu odpowied­nich punktów znajdujących się na stopach, dłoniach oraz uszach. Jest to metoda pozwalająca poprawić ogólną kondycję całego organizmu. Przy­nosi osobie poddającej się zabiegowi uczucie całkowitego odprężenia i poprawę samopoczucia, a tym samym także poprawę stanu zdrowia.

Reiki — technika przeprowadzania zabiegu energetycznego polegająca na oddziaływaniu na osobę poddającą się zabiegowi polami energetyczny­mi (zwanymi aurami) wytwarzanymi przez osobę zabieg wykonującą. Zabieg przeprowadzony tą techniką daje poczucie komfortu i przyczy­nia się do poprawy stanu zdrowia.

Rhazes — żyjący w ósmym wieku perski lekarz, który wykorzystywał masaż, ćwiczenia fizyczne, dietę oraz wodolecznictwo jako elementy kuracji.

Shiatsu — tradycyjna japońska technika leczenia poprzez ucisk palcami. Wykształciła się na bazie chińskich technik anma i tui-na.

Skurcz mięśni — niezależne od woli napięcie włókien mięśniowych znaj­dujących się w jednym lub w kilku mięśniach. Może być wynikiem wytworzenia się podczas wysiłku kwasu mlekowego.

Spa — współczesna nazwa ośrodków, w których wykonywane są zabie­gi z zakresu hydroterapii oraz masażu oraz w których serwowane są zdrowe posiłki. Można powiedzieć, że współczesne ośrodki spa są od­powiednikiem starożytnych gimnazjonów.

Stres — rodzaj bodźca, na który organizm reaguje zwiększonym wydzie­laniem adrenaliny. Jeżeli oddziaływanie bodźca nie ustanie, organizm będzie kontynuował podejmowanie reakcji typu „walcz-lub-uciekaj”.

Ścięgno — element ciała zbudowany z gęstej włóknistej tkanki łącznej przy­twierdzający mięśnie do kości.

Tapotement — technika charakterystyczna dla masażu szwedzkiego polega­jąca na opukiwaniu ciała ruchami perkusyjnymi.

Tkanka łączna — tkanka, która wspiera i łączy ze sobą inne tkanki. Z tkan­ki łącznej zbudowane są ścięgna i wiązadła, a także chrząstki. Jest to element, który wspiera i chroni organizm, nadając mu spójność.

Tsubo — japońskie słowo używane na określenie punktów głębokiego uci­sku położnych na południkach energetycznych.

Tui-na — szereg technik charakterystycznych dla medycyny chińskiej. Na tui-na składają się przede wszystkim masaż, aktywizacja stawów, akupresura, ignipunktura oraz stawianie baniek. Tui-na rozwinęła się z masażu anma.

Ugniatanie — technika masażu szwedzkiego, znana także jako petrissage, po­legająca na wykonywaniu ruchów przypominających ugniatanie ciasta.

Układ dokrewny — układ odpowiedzialny za wydzielanie niezbędnych dla pracy organizmu hormonów.

Układ nerwowy — układ składający się z mózgu, rdzenia kręgowego, ner­wów oraz zwojów nerwowych, za pomocą których organizm odbiera i interpretuje bodźce, a także przekazuje impulsy do poszczególnych komórek ciała.

Wellness — koncepcja zakładająca zapobieganie chorobom jako przeciwień­stwo usuwania ich objawów. Filozofia wellness nakłada na każdego czło­wieka obowiązek podejmowania działań na rzecz zachowania zdrowia.

Wiązadło — mocne pasmo włókien tkanki łącznej zespalające kości lub utrzymujące organy wewnętrzne w prawidłowej pozycji.

Zabieg energetyczny — rodzaj zabiegu, którego głównym celem jest stymu­lowanie energii życiowej organizmu, czyli ch’i. Zabieg tego typu pro­wadzi do usunięcia przekrwienia i przywrócenia stanu równowagi.

Zmęczenie mięśni — stan, w którym mięśnie na skutek zmęczenia nie rea­gują na napinanie.

Szkolenie w zakresie g masażu leczniczego

Aby zostać masażystą, należy odbyć szkolenie obejmujące setki godzin zajęć — zwykle połowa z nich poświęcona jest wykonywaniu masażu, druga po­łowa zaś polega na poddawaniu się zabiegom. Takiej konstrukcji szkolenia przyświeca prosta zasada — aby być dobrym masażystą, trzeba wiedzieć, jakim doświadczeniem powinien być poprawnie wykonany masaż. Oczywi­ście niezwykle istotne jest także to, by wiedzieć i rozumieć, jak współgrają ze sobą ciało i umysł człowieka.

Profesjonalny masażysta powinien być jednocześnie życiowym prze­wodnikiem, życzliwym obserwatorem oraz doskonałym słuchaczem. Masa­żystów uczy się, w jakich okolicznościach powinni zalecić swoim klientom konsultację z lekarzem oraz w jakich przypadkach masaż stanowić może uzupełnienie innego rodzaju kuracji. Profesjonalny masażysta powinien an­gażować się w promowanie filozofii wellness wśród swoich klientów. Oczy­wiście powinien stosować jej zasady także w odniesieniu do siebie.

Każdy, kto przeczytał tę książkę, wie, że masaż to coś więcej niż tylko pocieranie pleców drugiej osoby. Zawodowe wykonywanie masażu to na­tomiast coś więcej niż tylko zarabianie na tym, że inni odczuwają przyjem­ność. Masaż stanowi istotne uzupełnienie życia na wszystkich jego etapach, od narodzin aż do śmierci. Masaż to forma holistycznego podejścia do dru­giego człowieka — wykonywanie zabiegu daje osobie masowanej odpręże­nie i pozwala jej uwolnić się od stresu, przynosi ulgę w bólu, poprawia krą­żenie i przyspiesza usuwanie z organizmu substancji toksycznych. Terapeuci to wysoko wykwalifikowani specjaliści, którzy kochają swoją pracę i którzy czerpią radość z dawania innym przyjemności i przynoszenia im ulgi. Bycie masażystą to pewien specyficzny sposób na życie.

Przebieg szkolenia

Kursy masażu profesjonalnego obejmują zajęcia z zakresu anatomii i fizjolo­gii (w kontekście oddziaływania poprzez dotyk na różne stany i procesy), patologii oraz bezpieczeństwa i higieny pracy w zawodzie. Niekiedy ele­mentem szkolenia jest także przygotowanie do prowadzenia własnej dzia­łalności obejmujące wiedzę na temat przygotowywania biznes planu oraz rozpoczynania działalności profesjonalnej. Oczywiście uczestnicy takiego szkolenia poznają także ogólne zasady bezpieczeństwa i higieny pracy. Ele­mentem szkolenia są także wykłady poświęcone kwestiom etyki oraz pew­nych kanonów zachowań i wartości, które powinny obowiązywać w trakcie kontaktu z drugim człowiekiem. Uczestnikom kursu przekazuje się też zwy­kle informacje na temat prowadzenia dokumentacji dotyczącej pacjentów oraz dokonywania oceny ich stanu zdrowia w celu doboru optymalnej me­tody terapii. W trakcie kursu uczy się także historii masażu.

Masaż profesjonalny musi dostosowywać się do zmian zachodzących w branży. Przedstawiciele tego zawodu muszą spełniać coraz wyższe standardy i nieustannie podnosić swoje kwalifikacje. Kursy masażu mają niekiedy cha­rakter studiów podyplomowych. Terapeuci mogą też uczestniczyć w zajęciach doszkalających, dzięki którym mogą poszerzyć swoją wiedzę i zdobyć dodat­kowe doświadczenie w zakresie stosowania różnych technik bodywork.

Masaż i inne techniki bodywork cieszą się coraz większym uznaniem i coraz częściej postrzegane są jako istotny element uzupełniający konwen­cjonalną terapię. Masaż to czas przekazywania współczucia poprzez do­tyk. Dla osoby masowanej taki zabieg jest okazją do doświadczania miłości i bezpieczeństwa. Masaż to okazja do tego, by poświęcić trochę czasu same­mu sobie, by oderwać się od pośpiechu i gwaru codziennego dnia. Zarówno osoba masowana, jak i osoba masująca mogą czerpać różnorodne korzyści z zabiegu wykonywanego zgodnie ze sztuką masowania.

Czego powinniśmy oczekiwać?

Znaleźliśmy już najbardziej odpowiednie miejsce i umówiliśmy się z tera­peutą na sesję masażu. Wybieramy się na pierwsze spotkanie i zastanawiamy się, czego powinniśmy się spodziewać. Oczywiście będziemy mieli okazję doświadczyć wspaniałych wrażeń, jakie wiążą się z masażem. Należy jednak oczekiwać także sekwencji innych wydarzeń.

Spotkanie rozpocznie się od powitania, po którym masażysta z pew­nością zada nam kilka pytań. Będą one obejmowały kwestie zupełnie pro­zaiczne (nazwisko, numer telefonu), ale także szczegółowe zagadnienia dotyczące naszego stanu zdrowia (przebytych chorób, alergii, przyjmowa­nych leków). Być może zostaniemy również poproszeni o wskazanie tych fragmentów ciała, w których odczuwamy ból, oraz o określenie naszych oczekiwań, czyli korzyści, jakie spodziewamy się osiągnąć dzięki masażowi. Odpowiedzi na te pytania pozwolą terapeucie dobrać odpowiednie techniki masażu. Będzie też wiedział, czy i w jakich obszarach powinien zachować szczególną ostrożność. W związku z powyższym jest niezwykle istotne, aby­śmy na wszystkie pytania odpowiadali szczerze.

Wybór odpowiedniego miejsca

Kiedy już wiemy, czego dokładnie oczekujemy od naszego terapeuty oraz jakiego rodzaju zabiegu potrzebujemy, musimy zdecydować się, gdzie bę­dziemy szukać odpowiedniej usługi. Masaże oferowane są przez wiele różnych firm i organizacji — przez salony kosmetyczne, centra handlowe, ośrodki sportowe, a nawet przez pracodawców. Masaże są niekiedy ofero­wane także w gabinetach specjalistów zajmujących się leczeniem metodami naturalnymi, w szczególności zaś chiropraktyków, akupunkturzystów oraz specjalistów medycyny naturalnej. Wybór miejsca, w którym poddamy się zabiegowi masażu, jest sprawą indywidualną. Przed podjęciem ostatecznej decyzji warto jednak zorientować się, w którym miejscu panuje atmosfera najbardziej nam odpowiadająca.

Niektórzy masażyści proponują wykonanie usługi w domu pacjenta na przyniesionym przez nich stole. Jeżeli zdecydujemy się na taką opcję, do naszych obowiązków będzie należało stworzenie terapeucie komfortowych warunków pracy oraz spokojnej atmosfery, dzięki której będziemy mogli w pełni korzystać z zabiegu. Wszyscy nasi domownicy powinni wiedzieć, że czas, kiedy poddajemy się masażowi, jest dla nas święty.

Masaż w salonie kosmetycznym

Właściciele wielu salonów kosmetycznych zdają sobie sprawę, że terapia poprzez masaż jest równie istotna dla samopoczucia człowieka, jak zabiegi upiększające włosy czy paznokcie. Salony oferują więc kompleksową usłu­gę, dzięki której możemy zachować zdrowie, dobre samopoczucie i pięk­ny wygląd. Obserwujemy także rozszerzanie się gamy usług typu wellness — coraz więcej salonów piękności oferuje teraz także zabiegi spa. Może okazać się, że salon kosmetyczny, z którego usług korzystamy, oferuje także zabiegi masażu — warto to sprawdzić.

Masaż w gabinecie lekarskim

W wielu gabinetach lekarskich oferowane są usługi z zakresu masażu. Chiropraktycy zdają sobie sprawę, że można dłużej utrzymać dobrą kondycję i wysoką sprawność, jeżeli pacjent regularnie poddaje się masażom. Inni specjaliści zalecają niekiedy masaże jako formę relaksacji i eliminowania bądź zmniejszania dolegliwości bólowych. Są także i tacy lekarze, którzy uważają masaż za doskonałe uzupełnienie każdego rodzaju kuracji.

Salony przy szkołach masażu

Przy szkołach masażu często znajdują się salony, w których słuchacze do­skonalą swoje umiejętności na pacjentach o różnej budowie ciała i o różnej kondycji. Tego typu ośrodki oferują zwykle swoje usługi po nieco niższej cenie niż inne. Klient ma ponadto bardzo szeroki wybór różnych zabiegów, dzięki czemu może doświadczyć wielu różnych form i metod dotykania. Warto więc zorientować się, czy położone w naszej miejscowości lub w oko­licy szkoły masażu prowadzą własne salony.

Masaż jako element świata komercji

Masaż staje się coraz bardziej popularny i zyskuje sobie coraz szersze uzna­nie. Nie powinniśmy się więc dziwić, jeżeli w pozornie niesprzyjających okolicznościach spotkamy się z ofertą wykonania zabiegu jako elementu co­dziennych czynności. Może się na przykład zdarzyć, że w perfumerii w ra­mach promocji nowego zapachu zostanie nam zaoferowana pięciominutowa sesja masażu na krześle na środku salonu. Albo też na lotnisku dostrzeżemy stoisko, na którym masażysta za niewielką opłatą wykona krótki zabieg na krześle uprzyjemniający nam czas oczekiwania na lot. Z czynnikami stresogennym stykamy się niemal nieustannie — dobrze więc, że możemy wyko­rzystać masaż, by wyeliminować stres z naszego codziennego życia.

Wybór rodzaju kuracji

Na jakiego rodzaju zabieg powinniśmy się zdecydować? Odpowiedź na to pytanie może być inna każdego dnia, ponieważ każdego dnia podejmujemy nieco inne działania i każdego dnia potrzeby naszego organizmu mogą być w związku z tym nieco inne. Aby stwierdzić, na jakiego rodzaju zabieg mamy ochotę, powinniśmy przede wszystkim określić, co sprawia nam największą przyjemność. Jeżeli lubimy głęboki masaż, powinniśmy zastanowić się nad tym, w jakim stanie są danego dnia nasze mięśnie i w jakiej kondycji rucho­wej obecnie jesteśmy. Powinniśmy odpowiedzieć sobie przede wszystkim na pytanie, czy nasze mięśnie karku, barków i pleców są spięte, czy rozluźnione. Napięte mięśnie tak dużych powierzchniowo fragmentów ciała, jakimi są na przykład plecy, zwykle dobrze reagują na głęboki dotyk. Tymczasem mięśnie karku mogą potrzebować nieco innego rodzaju kuracji. Za odpo­wiedni należy uznać taki rodzaj zabiegu, na który w danej chwili mamy ochotę i dzięki któremu poprawi się nasze samopoczucie. Warto próbować nowych możliwości i warto zaufać swojemu terapeucie w zakresie wyboru odpowiedniej w danym momencie metody przeprowadzania zabiegu.

Odpowiadając na pytania terapeuty, należy starać się przekazać mu możliwie wyczerpujące informacje — dotyczy to szczególnie kwestii związanych z naszym stanem zdrowia. Terapeuta, dostosowując sposób przeprowadzania zabiegu, będzie brał pod uwagę nasze reakcje, które zaobserwuje, oraz informacje, które od nas pozyskał w czasie rozmowy. Z tego względu jest niezwykle ważne, by porozmawiać z nim otwarcie na temat ewentualnych dolegliwości oraz naszego ogólnego stanu zdrowia i samopoczucia.

 

Okoliczności i uwarunkowania

Wykwalifikowany masażysta pomoże nam wybrać najbardziej odpowiedni rodzaj zabiegu. W tym celu należy opowiedzieć mu, jak zwykle przebiega nasz dzień ze szczególnym uwzględnieniem odczuwanego poziomu ener­gii oraz fizycznych mocnych i słabych stron naszego organizmu. Warto też powiedzieć mu, czego oczekujemy, poddając się zabiegowi. Z pomocą te­rapeuty można wówczas zdecydować, czy głównym celem zabiegu ma być odprężenie, czy przyniesieniu ulgi w przewlekłym bólu (czy też może oba te cele mają być realizowane jednocześnie) — od decyzji w tej sprawie zależeć będzie wybór metody terapeutycznej.

Stan pożądany

Jeżeli podstawowym celem zabiegu ma być wyeliminowanie stresu, tera­peuta skupi się przede wszystkim na usuwaniu napięcia mięśni oraz przy­wracaniu zdolności organizmu do odprężenia się. W trakcie zabiegu będzie­my odczuwać, że nasz niepokój i poczucie smutku zaczynają zanikać. Im bardziej będziemy zrelaksowani, tym głębszy będzie masaż i tym większe ukojenie będzie nam przynosił. Głęboki masaż nie zawsze musi wiązać się z doświadczaniem bólu — w miarę jak organizm będzie się rozluźniał, bę­dzie się też coraz bardziej otwierał na odczuwanie bodźców. Dobry terapeu­ta doskonałe zdaje sobie z tego sprawę i umie wykonać zabieg poprawnie.

Jeżeli natomiast zależy nam na zwiększeniu elastyczności mięśni i sta­wów, profesjonalny terapeuta zastosuje zestaw uderzeń oraz innych ruchów, dzięki którym osiągnięty zostanie pożądany skutek. Po usunięciu napięcia tkanek, masażysta wykona bardziej głęboki lub bardziej delikatny masaż — wybierze taką formę zabiegu, na którą lepiej zareaguje nasze ciało. Warto pamiętać, że głęboki masaż pomaga niekiedy uwolnić pewne skryte i niewyjawiane emocje. W każdym przypadku poprawnie wykonany masaż przy­niesie nam uczucie zadowolenia oraz pełnego odprężenia, a to z pewnością poprawi nam nastrój.

Każdy terapeuta jest inny

Szukając idealnego terapeuty, należy pamiętać o kilku istotnych rzeczach. Przede wszystkim powinniśmy mieć pewność, że terapeuta posiada niezbęd­ne kwalifikacje i wie dokładnie, co robi. Ważne jest także, by odpowiadał nam indywidualny styl pracy konkretnego terapeuty. Entuzjastyczna opinia przyjaciela czy przyjaciółki nie powinna być traktowana jako argument de­cydujący, ponieważ może się okazać, że nasze preferencje są zupełnie inne.

Weryfikacja kompetencji

Należy przyjąć, że za wykwalifikowanego możemy uznać masażystę, który ukończył kurs w szkole masażu (około czterystu lub pięciuset godzin), od­był staż lub program szkoleniowy w warunkach klinicznych, zdał egzamin pisemny i praktyczny oraz pracował pod okiem innego specjalisty przed rozpoczęciem własnych sesji terapeutycznych. Warto zwrócić uwagę na to, jaka instytucja wydała dyplom, którym legitymuje się masażysta — czy była to państwowa szkoła wyższa (na przykład akademia medyczna), czy też policealne lub podyplomowe studium masażu. Usługi w zakresie różnych form masażu świadczone są przez liczne instytucje, organizacje oraz osoby prywatne. Przed skorzystaniem z usług konkretnego masażysty warto więc zawsze sprawdzić jego kwalifikacje.

Osobiste preferencje

Może się okazać, że za najlepszy uznamy masaż wykonany przez pracowni­ka ośrodka sportowego, który umiejętność masowania zdobył dzięki swej ciotce, która z kolei nauczyła się tej sztuki od swojej babki, która przeję­ła tę wiedzę od poprzednich pokoleń… Nie zawsze najważniejszym argu­mentem przemawiającym za wyborem konkretnego terapeuty będzie ściana obwieszona różnego rodzaju dyplomami. Zawsze należy brać pod uwagę także nasze własne wewnętrzne przekonanie. W wielu przypadkach warto zdecydować się na usługi osoby, która po prostu wydaje nam się najlepsza — oprócz argumentów merytorycznych, powinniśmy brać pod uwagę także nasze odczucia oraz wrażenia.

Bez wątpienia niezwykle istotne są poglądy terapeuty na kwestię wy­konywania masażu i stosowania innych elementów bodywork — chodzi przede wszystkim o jego przekonania, wyznawane wartości oraz standar­dy, którymi kieruje się podczas wykonywania zabiegów. Zasady etyki obo­wiązującej masażystów są stosunkowo proste — należy być otwartym na potrzeby każdej masowanej osoby, być wobec niej uczciwym i okazywać jej należny szacunek. Bez względu na okoliczności masażysta powinien też dążyć do osiągnięcia pożądanych przez osobę masowaną skutków terapeu­tycznych. Przed podjęciem decyzji o skorzystaniu z usług konkretnego te­rapeuty warto przeprowadzić z nim rozmowę, by przekonać się, czy będzie się on stosował do wspomnianych wyżej zasad.

Masaż gorącymi kamieniami

Masaż gorącymi kamieniami to technika pozwalająca oddziaływać na sy­stem czakr. Kamienie podgrzewamy w ciepłej wodzie — za ich pośredni­ctwem będziemy mogli dostarczyć kojące ciepło tym fragmentom ciała, w których zlokalizowane są czakry. Do takiego zabiegu wykorzystuje się zazwyczaj kamienie bazaltowe lub rzeczne otoczaki, równie dobrze można jednak wykorzystać dowolne inne kamienie, jakie znajdziemy na plaży czy na brzegu rzeki. Spróbujmy poszukać kamieni płaskich, które miałyby od 3 do 10 centymetrów średnicy. W sumie będziemy potrzebować od dziesię­ciu do piętnastu sztuk. Warto tu wspomnieć, że niektórzy preferują korzy­stanie z kryształów odpowiadających kolorom konkretnych czakr. Niezależ­nie od tego, jakie kamienie wybierzemy, podstawowym celem stosowania tej techniki jest zawsze stymulowanie danego obszaru za pomocą kamienia. Główna korzyść ze stosowania takiego zabiegu polega na tym, że całą pra­cę wykonują za nas kamienie. Aby odpowiednio przygotować kamienie, umieszczamy je w szklanym pojemniku z gorącą wodą i pozostawiamy je na pewien czas, aby ciepło mogło dotrzeć do ich wnętrza.

Kładziemy masowaną osobę na brzuchu i umieszczamy kamień o dziesięciocentymetrowej średnicy w miejscu zakończenia kręgosłupa, czyli tam, gdzie znajduje się czakra podstawy. Kolejne kamienie układamy w miejscach lokalizacji kolejnych czakr, przy czym każdy kolejny kamień powinien być mniejszy od poprzedniego. Po ułożeniu kamieni w okolicy wszystkich czakr bierzemy ciepły kamień wielkości dłoni i delikatnie przesuwamy nim wzdłuż łydek, zatrzymując się tuż przed kolanem. W ten sposób przesuwamy ka­mień wzdłuż obydwu łydek, po czym zabieg powtarzamy na pośladkach.

Kamienie wyjmujemy z wody zawsze przy użyciu łyżki z otworami lub szczypców — nie wkładamy rąk do gorącej wody! Należy również zawsze skontrolować temperaturę kamieni przed ułożeniem ich na ciele drugiej osoby. Jeśli trzymanie kamienia w dłoni jest dla nas źródłem bólu, nie powinniśmy kłaść go na ciele masowanej osoby. Jeśli jednak możemy go utrzymać, oznacza to, że jest on gotów do użycia.

Delikatnie przesuwamy kamienie po biodrach i pośladkach, przy czym jeśli kamień się schłodzi, powinniśmy wymienić go na kolejny. Wykonujemy spokojne i łagodne ruchy, przez cały czas upewniając się, że nie uciskamy zbyt mocno. Zdejmujemy kamienie z miejsc lokalizacji czakr i przesuwa­my ciepłym kamieniem wzdłuż pleców. Wykonując ruchy, omijamy kark i kręgosłup. Na zakończenie całego zabiegu delikatnie głaszczemy plecy opuszkami palców, po czym całymi dłońmi uciskamy plecy masowanej oso­by — jest to sygnał, że masaż dobiegł końca. Masaż gorącymi kamieniami przywraca harmonię i pobudza organizm. Mięśnie się rozluźniają pod wpły­wem ciepła przenikającego głęboko do ich wnętrza.

Aromatyczne olejki eteryczne, kryształy, koła energii i kolory zastoso­wane w odpowiednim połączeniu mogą być źródłem wspaniałych doznań. Świat masażu ma bardzo wiele tajemnic, które można odkrywać jedną po drugiej. Wystarczy jedynie podążać tymi ścieżkami, które budzą nasze naj­większe zainteresowanie…

 

Kryształy i czakry

Ciało ma cztery wymiary: fizyczny, intelektualny, emocjonalny i duchowy. Odczuwamy różne doznania nie tylko w sposób fizyczny, ale także w sposób emocjonalny i duchowy. Według mitologii hinduskiej przenikanie się tych wymiarów wyjaśnić można faktem istnienia czakr. W sanskrycie słowo chakra oznacza „koło”. Każde takie koło jest obracającym się w naszym ciele centrum energii, które odpowiada za określone elementy naszego zdrowia i dobrego samopoczucia. W naszym organizmie jednocześnie kręcą się setki takich czakr, jednak za najważniejsze uznaje się osiem podstawowych czakr rozmieszczonych wzdłuż kręgosłupa.

Czakry kręcą się przez cały czas. Każdej z nich przypisuje się okre­ślony kolor, uczucia oraz konkretne funkcje fizyczne. Warto zauważyć, że każda z czakr jest przypisywana konkretnemu gruczołowi wchodzącemu w skład układu dokrewnego. Koła te są jakby przekaźnikami energii. Pobie­rają energię z kosmosu i rozprzestrzeniają ją w naszym organizmie, abyśmy mogli z niej korzystać.

Czym są kryształy?

Kryształy to składniki Ziemi, które od stuleci używane są między innymi w celach leczniczych. Są to kamienie szlachetne, z których wyrabia się bi­żuterię, które wykorzystuje się do produkcji olejków i które często stawia się lub wiesza w oknie, by nadawały światłu piękną barwę. Kolory tych kamieni kojarzone są z różnymi czakrami, dlatego też kryształy i czakry wykorzystywać można łącznie. Wiele osób nosi kryształy i inne kamienie szlachetne, po pierwsze dlatego, że stanowią one ozdobę, po drugie zaś, ze względu na to, że ich barwa może mieć wpływ na aktualny stan człowieka. Kolor ten pochodzi od czakry, dlatego wpływają na niego wszelkie okolicz­ności, w jakich znajduje się w danym momencie człowiek.

Koncepcja energii kosmicznej zakłada, że wszyscy jesteśmy połączeni przez wibrujący w nas wspólny prąd energetyczny obecny w całym kosmosie. Energia składa się z różnych wymiarów: duchowego, emocjonalnego, intelektualnego i fizycznego. Siła oddziałująca na nasze ciała z zewnątrz nazywana jest boską energią.

 

Czakra podstawy

Czakra podstawy to czakra o znaczeniu elementarnym. Znajduje się ona w ko­ści ogonowej. Przypisuje się jej kolor czerwony. Jest ona związana z nadner­czami i odpowiada za reakcję typu „walcz-lub-uciekaj”. Czakra ta odpowiada za to, byśmy twardo stąpali po ziemi i koncentrowali swoje wysiłki na prze­trwaniu. Utożsamiane z nią dolegliwości fizyczne to między innymi: zaparcia, ogólne zmęczenie, problemy z kośćmi i stawami oraz stany chorobowe będą­ce skutkiem stresu. Kryształy związane z czakrą podstawy to: rubin, onyks, hematyt, czerwony jaspis, granat, kwarc zadymiony oraz czarny turmalin.

Czakra przyjemności

Czakra przyjemności (zwana też czakrą sakralną) umiejscowiona jest w oko­licach kości krzyżowej. Przypisuje się jej kolor pomarańczowy. Jest ona związana z jajnikami lub jądrami i odpowiada za naszą seksualność, zmy­słowość oraz reprodukcję. Utożsamiane z nią dolegliwości to między in­nymi: skurcze mięśni, alergie, zaburzenia funkcji seksualnych, niepłodność czy brak kreatywności. Kamienie związane z tą czakrą to: bursztyn, cytryn, topaz, kamień księżycowy i opal ognisty.

Czakra osobowości

Czakra osobowości (zwana też czakrą splotu słonecznego) jest umiejsco­wiona w centrum brzucha, tuż nad pępkiem. Przypisuje się jej kolor żółty, a jej oddziaływanie wiąże się z pracą trzustki i nadnerczy. Czakra ta jest sie­dzibą naszej duszy, miejscem, gdzie formują się wszystkie nasze opinie. Nie­prawidłowe funkcjonowanie tej czakry skutkuje ogólnym wyczerpaniem, wystąpieniem kamieni żółciowych, cukrzycą, problemami z trawieniem, wrzodami i uczuleniami. Związane z nią kryształy to: oliwin, żółty topaz, turmalin arbuzowy, turmalin żółty, cytryn, bursztyn i tygrysie oko.

Czakra miłości

Czakra miłości (zwana też czakrą serca) umiejscowiona jest w okolicach serca. Jej kolorem jest zieleń. Jest ona odpowiedzialna za emocje, miłość, współczucie, uprzejmość, równowagę i dar ofiarowywania. Związane z nią dolegliwości to między innymi: problemy z układem oddechowym, ataki serca, nadciśnienie, bezsenność, depresje, ogólne zmęczenie, złość, napięcie i ogólne negatywne nastawienie do świata. Kamienie utożsamiane z tą cza­krą to: szmaragd, nefryt, malachit, awanturyn oraz diopsyd.

Aura-Soma to opracowana w latach osiemdziesiątych XX wieku forma terapii, która wykorzystuje połączenie leczniczych właściwości kolorów, olejków eterycznych i minerałów. Metoda ta opiera się na sile światła i stabilności Ziemi. Jej stosowanie wiąże się z wykorzystywaniem olejków o jasnych i wyrazistych barwach mających określone właściwości lecznicze.

 

Czakra świadomości

Czakra świadomości umiejscowiona jest między sercem a gardłem i zwią­zana jest bezpośrednio z grasicą. Utożsamiany z nią kolor to róż, poza tym kojarzona jest ona z boską energią. Czakra ta stanowi naszą bazę duchową, jest centrum tej części naszej osoby, która potrzebuje medytacji, modlitwy i pomagania innym. Czakra ta jest również odpowiedzialna za naszą wiarę.

Związane z nią dolegliwości to przede wszystkim niewystarczająca liczba limfocytów T czy przedwczesne starzenie się. Utożsamiane z nią kamienie to: kwarc różowy, kryształ koralowy i turmalin arbuzowy.

 

Czakra kreatywności

Czakra kreatywności (zwana też czakrą gardła) umiejscowiona jest w gardle i związana jest z tarczycą i gruczołem przytarczycznym. Z tą czakrą kojarzy się zwykle kolor niebieski. Jest ona odpowiedzialna za ekspresję, komunika­cję, odpowiedzialność i zrozumienie ogólnych zasad społecznych. Związa­ne z nią problemy to między innymi: wady wymowy, problemy oddechowe, bóle głowy, karku i ramion, problemy z gardłem, trudności w komunikowa­niu się, infekcje ucha i brak kreatywności. Utożsamiane z nią kamienie to: akwamaryn, turkus, szafir, kwarc niebieski oraz lazuryt.

Czakra transcendencji

Czakra transcendencji (zwana też czakrą czoła, czakrą trzeciego oka lub czakrą brwiową) umiejscowiona jest między brwiami i jest bezpośrednio związana z szyszynką i przysadką mózgową. Jest ona odpowiedzialna za in­spirację, duchowość, świadomość i intuicję. Przypisywany jej kolor to indygo. Związane z nią dolegliwości to: choroby oczu i uszu, problemy z nosem i zatokami, bóle głowy i koszmary senne. Utożsamiane z nią kamienie to: sugilit, fluoryt, ametyst i azuryt.

Czakra absolutu

Czakra absolutu (zwana też czakrą korony) zlokalizowana jest na czub­ku głowy. Przypisywane je kolory to: purpurowy, złoty i biały. Czakra ta stanowi nasze bezpośrednie połączenie z wyższą istotą, boską siłą i anio­łem stróżem. Jest to centrum naszych duchowych przekonań i zapatrywań na rzeczywistość. Fizycznie czakra ta związana jest z układem nerwowym i przysadką mózgową, niekiedy można też spotkać się z opinią, że oddzia­łuje ona na cały układ dokrewny. Przypisuje się jej takie problemy jak bóle głowy czy depresje. Utożsamiane z nią kryształy to: ametyst, diament i prze­zroczysty kwarc.

Jak stosować olejki eteryczne?

Stosowanie olejków eterycznych nie jest szczególnie trudne — najpowszech­niejszą metodą jest wykorzystanie rozpylacza. Cząsteczki olejku są wówczas rozsiewane w powietrzu, wraz z którym wdychane są do płuc. W celu roz­prowadzenia zapachu w dużym pomieszczeniu wystarczy zazwyczaj dodać do pojemnika z zimną lub ciepłą wodą dwie lub trzy krople olejku. Po roz­pyleniu aromatyczne i zdrowotne właściwości olejku utrzymają się w po­wietrzu przez wiele godzin. Innym sposobem umożliwiającym korzystanie z dobrodziejstw różnych olejków i nadanie swojemu ciału przyjemnego za­pachu jest kąpiel. Należy jednak pamiętać, że w każdym przypadku olejki należy rozcieńczać.

Olejki eteryczne są substancjami leczniczymi, dlatego też wykorzystując je, należy stosować się do kilku podstawowych zasad. Po pierwsze, zawsze należy je rozcieńczać. Po drugie, w żadnym wypadku nie należy stosować ich jako elementu terapii osób chorych na nowotwory, mających podwyższoną temperaturę, infekcje skóry lub choroby wieku dziecięcego. W przypadku kobiet w ciąży zawsze należy się skonsultować z profesjonalnym aromaterapeutą. Powinno się stosować olejki naturalne, a nie syntetyczne.

 

Wykorzystanie olejków w masażu

Olejków eterycznych używa się w masażu wyłącznie po uprzednim ich roz­cieńczeniu w olejku rozprowadzającym — taką funkcję doskonale spełnia olejek z jojoby. Zastosowanie olejku eterycznego przynosi najszybsze rezul­taty, jeśli zaaplikujemy go na stopy. Refleksologia poleca także jego zastoso­wanie przy zabiegu, którego przedmiotem są uszy. Wyboru odpowiedniego olejku dokonuje się, wąchając poszczególne substancje — otwieramy bu­telkę i czekamy, aż woń olejku rozprzestrzeni się w powietrzu. Zamykamy oczy i wykonujemy wdech — koncentrujemy się na tym, co odczuwamy. Wdychając zapach, upewniamy się, że:

    • podoba nam się dany zapach,
    • nie odczuwamy mdłości,
    • możemy swobodnie oddychać,
    • nasze ogólne samopoczucie jest dobre,
    • nie odczuwamy bólu głowy.

Należy także upewnić się, że żadna z przebywających w pomieszczeniu osób nie odczuwa żadnych negatywnych skutków rozpylenia olejku (doty­czy to szczególnie osoby masowanej). Po dokonaniu wyboru odpowiednie­go olejku możemy przejść do wykonywania masażu.

Masaż stóp

Masaż stóp może być jednocześnie świetną zabawą i doskonalą okazją do eksperymentowania z zastosowaniem olejków zapachowych — stopy są jednym z najlepszych miejsc do nakładania olejku, gdyż stamtąd zawarte w nim lecznicze substancje rozprzestrzenią się szybko po całym organizmie. Pozwólmy, by osoba masowana ułożyła się wygodnie w fotelu, na kocu lub na stole. W razie potrzeby ostrożnie umieszczamy poduszki lub wałki pod kolanami masowanej osoby i pod jej głową. Całe ciało okrywamy lekkim kocem, ponieważ uczuciu relaksu towarzyszy zwykle spadek temperatury ciała. Zabieg rozpoczynamy od zdjęcia skarpetek i umycia stóp.

Znajdujące się w nosie komórki węchowe są zastępowane nowymi regularnie co trzydzieści dni. Malutkie włoski zwane rzęskami reagują na różne zapachy unoszące się w powietrzu i stymulują komórki węchowe, które z kolei uruchamiają receptory odpowiedzialne za odczuwanie zapamiętanych zapachów (komórki te łączą się bezpośrednio z częścią mózgu odpowiedzialną za uczucia, potrzeby i kreatywność).

Rozcieramy nieco olejku w dłoniach, ogrzewając go, a następnie płyn­nymi, zdecydowanymi ruchami nakładamy go na prawą stopę. Te samą czynność powtarzamy z lewą stopą, którą następnie okrywamy ręcznikiem, by ponownie zająć się stopą prawą. Przesuwamy nasze dłonie od palców aż do kostki, a następnie od pięty przenosimy się z powrotem do palców. Jeśli masowanie jednocześnie górnej i dolnej strony stopy wydaje nam się nie komfortowe, zajmijmy się najpierw jej wierzchnią częścią, by potem przejść do wykonywania masażu na podeszwie.

Masujemy kciukami najpierw górną, a potem dolną część stopy. Palca­mi mocno chwytamy stopę i masujemy ją kciukiem, poruszając się w po­przek jej linii tak długo, aż zostanie wymasowana cała jej powierzchnia. Następnie zmieniamy ułożenie dłoni i zaczynamy masować w taki sam sposób dolną część stopy. Kolejnym elementem zabiegu jest uciskanie podeszwy stopy, które wykonujemy, kierując nasze dłonie wzdłuż stopy po jej jednej stronie, po czym zmieniamy dłonie i masujemy stopę w ten sam sposób po drugiej stronie.

Formujemy dłoń w pięść i naciskamy na podeszwę stopy na całej jej powierzchni od pięty aż po palce, po czym przesuwamy uciskającą pięść z powrotem. Obiema dłońmi chwytamy całą stopę i wstrząsamy nią na tyle mocno, by wyzwolona w ten sposób energia dotarła aż do końca nogi. Na­stępnie puszczamy stopę i opuszkami palców zaczynamy delikatnie głaskać jej wierzchnią część. Prawą nogę przykrywamy ręcznikiem i wszystkie opi­sane wyżej czynności powtarzamy na stopie lewej. Po zakończeniu masażu okrywamy obie stopy i kładziemy na nich na chwilę ręce.

Pochodzenie aromaterapii

Już w czasach starożytnych wykorzystywano otrzymywane z roślin sub­stancje zapachowe w celach medycznych i kosmetycznych — dowody ich stosowania znajdziemy w materiałach historycznych dokumentujących funkcjonowanie praktycznie wszystkich starożytnych cywilizacji. Chińskie źródła pisane wspominają o leczniczych właściwościach ponad stu gatun­ków roślin. Znaleziska archeologiczne wskazują na to, że mieszkańcy Chin wykorzystywali kadzidła w ceremoniach ku czci osób żyjących i zmarłych. Także wywodząca się ze starożytnych Indii tradycyjna medycyna ajurwedyjska wykorzystuje w celach leczniczych pozyskiwane z roślin substancje aromatyczne oraz jedzenie. O substancjach aromatycznych mowa jest także w mitologii hinduskiej — z opowieści wynika, że olejki eteryczne wykorzy­stywane były do produkcji kadzideł oraz do balsamowania zwłok. Olejki eteryczne i kadzidła wykorzystywano również w starożytnej Japonii. We wszystkich wspomnianych kulturach wonne kadzidła po dziś dzień odgry­wają dosyć istotną rolę.

Wpływy egipskie

Cywilizacji starożytnego Egiptu przypisuje się rozwój zastosowań substancji aromatycznych — poza ceremoniami religijnymi oraz procedurą balsamo­wania zwłok olejki aromatyczne stosowano także jako środek kosmetyczny. Około roku 2800 p.n.e. założono w Egipcie specjalną szkołę, w której pro­wadzono badania nad roślinami. Absolwenci tej szkoły zajmowali się następ­nie zakładaniem w świątyniach specjalnych „laboratoriów”, w których przy­gotowywano święte olejki, kadzidła i perfumy. Między Egiptem a innymi krainami ówczesnego świata rozwijała się w związku z tym szczególna forma handlu — egipscy kupcy pozyskiwali potrzebne do produkcji olejków su­rowce i wytwarzali te olejki, by następnie handlować gotowym produktem.

Egipscy wytwórcy perfum opracowali nowe metody produkcji tych substancji zapachowych. Jedna z nich polegała na zamaczaniu kwiatów lub wyciągu z nich w zwierzęcym tłuszczu, który dzięki temu nabierał odpo­wiedniego zapachu. Tak przygotowany produkt formowany był w kształt stożka i sprzedawany — służył przede wszystkim perfumowania peruk. Inna procedura przewidywała siekanie poszczególnych składników oraz ich wy­gotowywanie i odcedzanie — uzyskane w ten sposób olejki przechowywano w alabastrowych słojach i wykorzystywano do produkcji kremów i perfum. W słojach gromadzono również suchy proszek nazywany wówczas mazidłem — dzięki takiej formie przechowywania substancja dłużej zachowywała swoje właściwości zapachowe. Choć od tamtych czasów minęło już 2200 lat, niektóre z tych słojów jeszcze dziś zachowują charakterystyczny zapach.

Odkrycia ze Środkowego Wschodu

Ze Środkowego Wschodu wywodzi się duża część roślin wykorzystywanych do produkcji olejków eterycznych. Warto też wspomnieć, że to właśnie w tym regionie opracowano proces otrzymywania olejków z roślin w drodze desty­lacji. Wiele zastosowań olejków eterycznych w celach leczniczych, kuchen­nych oraz w produkcji kadzideł zostało opracowanych w Arabii — stamtąd rozeszły się one po całym ówczesnym świecie. Dokumenty znalezione na terenach starożytnego Babilonu wymieniają różne zastosowania olejków eterycznych w medycynie oraz w ceremoniach pogrzebowych. Źródła histo­ryczne mówią o tym, jak królowa Saby przybyła z wizytą do króla Jerozoli­my, Salomona, przynosząc mu w podarunku olejki i przyprawy.

Starożytne ludy Ameryki Północnej i Południowej również wykorzystywały substancje zapachowe w swoich praktykach leczniczych i ceremoniach religijnych. Rosnące w tych regionach aromatyczne rośliny wykorzystywano do zwalczania chorób oraz przynoszenia ulgi cierpiącym. Pozyskiwane z roślin olejki eteryczne stosowano także do wytwarzania kadzideł i perfum, które były istotnym elementem różnego rodzaju ceremonii.

 

Olejki aromatyczne w Biblii

Szczególnie wiele wzmianek o wykorzystywaniu olejków zapachowych znaj­dziemy w Starym Testamencie. Olejki były wykorzystywane przez Hebrajczy­ków praktycznie we wszystkich rodzajach ceremonii. W Księdze Wyjścia znaj­dziemy informację o tym, jak Mojżesz uczył się wytwarzać kadzidło i święte olejki, natomiast każda z Ksiąg Mojżeszowych (czyli pięciu pierwszych ksiąg Starego Testamentu) zawiera porady dotyczące przygotowywania i stosowa­nia olejków zapachowych. Pierwsi królowie Izraela, w tym Dawid, byli na­maszczani wonnymi olejkami. Z kolei dzięki lekturze Nowego Testamentu dowiadujemy się, że mędrcy przybyli do narodzonego Jezusa, przynosząc mu w darze między innymi olejki eteryczne. Nowy Testament zawiera wiele in­nych wzmianek o zastosowaniu olejków do namaszczania ciała.

Wkład Greków i Rzymian

Informacji na temat starożytnych cywilizacji nie można uznać za wyczerpu­jące, jeżeli pominięte zostaną cywilizacje grecka i rzymska. Starożytni Grecy zajmowali się badaniem roślin pod kątem ich właściwości leczniczych oraz ich wykorzystania do produkcji perfum. Słynny grecki lekarz i ojciec medy­cyny Hipokrates uznawał olejki eteryczne za substancje lecznicze i zalecał swoim pacjentom codzienny masaż z ich wykorzystaniem. Inny grecki le­karz, Galen, również wykorzystywał olejki w swoich badaniach i praktyce medycznej. Z osiągnięć Greków korzystali następnie Rzymianie — wśród starożytnych Rzymian było wielu lekarzy i badaczy, którzy prowadzili stu­dia nam właściwościami i możliwościami zastosowania roślin.