Archive for the ‘Aromaterapia, kryształy i czakry’ Category

Masaż gorącymi kamieniami

Masaż gorącymi kamieniami to technika pozwalająca oddziaływać na sy­stem czakr. Kamienie podgrzewamy w ciepłej wodzie — za ich pośredni­ctwem będziemy mogli dostarczyć kojące ciepło tym fragmentom ciała, w których zlokalizowane są czakry. Do takiego zabiegu wykorzystuje się zazwyczaj kamienie bazaltowe lub rzeczne otoczaki, równie dobrze można jednak wykorzystać dowolne inne kamienie, jakie znajdziemy na plaży czy na brzegu rzeki. Spróbujmy poszukać kamieni płaskich, które miałyby od 3 do 10 centymetrów średnicy. W sumie będziemy potrzebować od dziesię­ciu do piętnastu sztuk. Warto tu wspomnieć, że niektórzy preferują korzy­stanie z kryształów odpowiadających kolorom konkretnych czakr. Niezależ­nie od tego, jakie kamienie wybierzemy, podstawowym celem stosowania tej techniki jest zawsze stymulowanie danego obszaru za pomocą kamienia. Główna korzyść ze stosowania takiego zabiegu polega na tym, że całą pra­cę wykonują za nas kamienie. Aby odpowiednio przygotować kamienie, umieszczamy je w szklanym pojemniku z gorącą wodą i pozostawiamy je na pewien czas, aby ciepło mogło dotrzeć do ich wnętrza.

Kładziemy masowaną osobę na brzuchu i umieszczamy kamień o dziesięciocentymetrowej średnicy w miejscu zakończenia kręgosłupa, czyli tam, gdzie znajduje się czakra podstawy. Kolejne kamienie układamy w miejscach lokalizacji kolejnych czakr, przy czym każdy kolejny kamień powinien być mniejszy od poprzedniego. Po ułożeniu kamieni w okolicy wszystkich czakr bierzemy ciepły kamień wielkości dłoni i delikatnie przesuwamy nim wzdłuż łydek, zatrzymując się tuż przed kolanem. W ten sposób przesuwamy ka­mień wzdłuż obydwu łydek, po czym zabieg powtarzamy na pośladkach.

Kamienie wyjmujemy z wody zawsze przy użyciu łyżki z otworami lub szczypców — nie wkładamy rąk do gorącej wody! Należy również zawsze skontrolować temperaturę kamieni przed ułożeniem ich na ciele drugiej osoby. Jeśli trzymanie kamienia w dłoni jest dla nas źródłem bólu, nie powinniśmy kłaść go na ciele masowanej osoby. Jeśli jednak możemy go utrzymać, oznacza to, że jest on gotów do użycia.

Delikatnie przesuwamy kamienie po biodrach i pośladkach, przy czym jeśli kamień się schłodzi, powinniśmy wymienić go na kolejny. Wykonujemy spokojne i łagodne ruchy, przez cały czas upewniając się, że nie uciskamy zbyt mocno. Zdejmujemy kamienie z miejsc lokalizacji czakr i przesuwa­my ciepłym kamieniem wzdłuż pleców. Wykonując ruchy, omijamy kark i kręgosłup. Na zakończenie całego zabiegu delikatnie głaszczemy plecy opuszkami palców, po czym całymi dłońmi uciskamy plecy masowanej oso­by — jest to sygnał, że masaż dobiegł końca. Masaż gorącymi kamieniami przywraca harmonię i pobudza organizm. Mięśnie się rozluźniają pod wpły­wem ciepła przenikającego głęboko do ich wnętrza.

Aromatyczne olejki eteryczne, kryształy, koła energii i kolory zastoso­wane w odpowiednim połączeniu mogą być źródłem wspaniałych doznań. Świat masażu ma bardzo wiele tajemnic, które można odkrywać jedną po drugiej. Wystarczy jedynie podążać tymi ścieżkami, które budzą nasze naj­większe zainteresowanie…

 

Kryształy i czakry

Ciało ma cztery wymiary: fizyczny, intelektualny, emocjonalny i duchowy. Odczuwamy różne doznania nie tylko w sposób fizyczny, ale także w sposób emocjonalny i duchowy. Według mitologii hinduskiej przenikanie się tych wymiarów wyjaśnić można faktem istnienia czakr. W sanskrycie słowo chakra oznacza „koło”. Każde takie koło jest obracającym się w naszym ciele centrum energii, które odpowiada za określone elementy naszego zdrowia i dobrego samopoczucia. W naszym organizmie jednocześnie kręcą się setki takich czakr, jednak za najważniejsze uznaje się osiem podstawowych czakr rozmieszczonych wzdłuż kręgosłupa.

Czakry kręcą się przez cały czas. Każdej z nich przypisuje się okre­ślony kolor, uczucia oraz konkretne funkcje fizyczne. Warto zauważyć, że każda z czakr jest przypisywana konkretnemu gruczołowi wchodzącemu w skład układu dokrewnego. Koła te są jakby przekaźnikami energii. Pobie­rają energię z kosmosu i rozprzestrzeniają ją w naszym organizmie, abyśmy mogli z niej korzystać.

Czym są kryształy?

Kryształy to składniki Ziemi, które od stuleci używane są między innymi w celach leczniczych. Są to kamienie szlachetne, z których wyrabia się bi­żuterię, które wykorzystuje się do produkcji olejków i które często stawia się lub wiesza w oknie, by nadawały światłu piękną barwę. Kolory tych kamieni kojarzone są z różnymi czakrami, dlatego też kryształy i czakry wykorzystywać można łącznie. Wiele osób nosi kryształy i inne kamienie szlachetne, po pierwsze dlatego, że stanowią one ozdobę, po drugie zaś, ze względu na to, że ich barwa może mieć wpływ na aktualny stan człowieka. Kolor ten pochodzi od czakry, dlatego wpływają na niego wszelkie okolicz­ności, w jakich znajduje się w danym momencie człowiek.

Koncepcja energii kosmicznej zakłada, że wszyscy jesteśmy połączeni przez wibrujący w nas wspólny prąd energetyczny obecny w całym kosmosie. Energia składa się z różnych wymiarów: duchowego, emocjonalnego, intelektualnego i fizycznego. Siła oddziałująca na nasze ciała z zewnątrz nazywana jest boską energią.

 

Czakra podstawy

Czakra podstawy to czakra o znaczeniu elementarnym. Znajduje się ona w ko­ści ogonowej. Przypisuje się jej kolor czerwony. Jest ona związana z nadner­czami i odpowiada za reakcję typu „walcz-lub-uciekaj”. Czakra ta odpowiada za to, byśmy twardo stąpali po ziemi i koncentrowali swoje wysiłki na prze­trwaniu. Utożsamiane z nią dolegliwości fizyczne to między innymi: zaparcia, ogólne zmęczenie, problemy z kośćmi i stawami oraz stany chorobowe będą­ce skutkiem stresu. Kryształy związane z czakrą podstawy to: rubin, onyks, hematyt, czerwony jaspis, granat, kwarc zadymiony oraz czarny turmalin.

Czakra przyjemności

Czakra przyjemności (zwana też czakrą sakralną) umiejscowiona jest w oko­licach kości krzyżowej. Przypisuje się jej kolor pomarańczowy. Jest ona związana z jajnikami lub jądrami i odpowiada za naszą seksualność, zmy­słowość oraz reprodukcję. Utożsamiane z nią dolegliwości to między in­nymi: skurcze mięśni, alergie, zaburzenia funkcji seksualnych, niepłodność czy brak kreatywności. Kamienie związane z tą czakrą to: bursztyn, cytryn, topaz, kamień księżycowy i opal ognisty.

Czakra osobowości

Czakra osobowości (zwana też czakrą splotu słonecznego) jest umiejsco­wiona w centrum brzucha, tuż nad pępkiem. Przypisuje się jej kolor żółty, a jej oddziaływanie wiąże się z pracą trzustki i nadnerczy. Czakra ta jest sie­dzibą naszej duszy, miejscem, gdzie formują się wszystkie nasze opinie. Nie­prawidłowe funkcjonowanie tej czakry skutkuje ogólnym wyczerpaniem, wystąpieniem kamieni żółciowych, cukrzycą, problemami z trawieniem, wrzodami i uczuleniami. Związane z nią kryształy to: oliwin, żółty topaz, turmalin arbuzowy, turmalin żółty, cytryn, bursztyn i tygrysie oko.

Czakra miłości

Czakra miłości (zwana też czakrą serca) umiejscowiona jest w okolicach serca. Jej kolorem jest zieleń. Jest ona odpowiedzialna za emocje, miłość, współczucie, uprzejmość, równowagę i dar ofiarowywania. Związane z nią dolegliwości to między innymi: problemy z układem oddechowym, ataki serca, nadciśnienie, bezsenność, depresje, ogólne zmęczenie, złość, napięcie i ogólne negatywne nastawienie do świata. Kamienie utożsamiane z tą cza­krą to: szmaragd, nefryt, malachit, awanturyn oraz diopsyd.

Aura-Soma to opracowana w latach osiemdziesiątych XX wieku forma terapii, która wykorzystuje połączenie leczniczych właściwości kolorów, olejków eterycznych i minerałów. Metoda ta opiera się na sile światła i stabilności Ziemi. Jej stosowanie wiąże się z wykorzystywaniem olejków o jasnych i wyrazistych barwach mających określone właściwości lecznicze.

 

Czakra świadomości

Czakra świadomości umiejscowiona jest między sercem a gardłem i zwią­zana jest bezpośrednio z grasicą. Utożsamiany z nią kolor to róż, poza tym kojarzona jest ona z boską energią. Czakra ta stanowi naszą bazę duchową, jest centrum tej części naszej osoby, która potrzebuje medytacji, modlitwy i pomagania innym. Czakra ta jest również odpowiedzialna za naszą wiarę.

Związane z nią dolegliwości to przede wszystkim niewystarczająca liczba limfocytów T czy przedwczesne starzenie się. Utożsamiane z nią kamienie to: kwarc różowy, kryształ koralowy i turmalin arbuzowy.

 

Czakra kreatywności

Czakra kreatywności (zwana też czakrą gardła) umiejscowiona jest w gardle i związana jest z tarczycą i gruczołem przytarczycznym. Z tą czakrą kojarzy się zwykle kolor niebieski. Jest ona odpowiedzialna za ekspresję, komunika­cję, odpowiedzialność i zrozumienie ogólnych zasad społecznych. Związa­ne z nią problemy to między innymi: wady wymowy, problemy oddechowe, bóle głowy, karku i ramion, problemy z gardłem, trudności w komunikowa­niu się, infekcje ucha i brak kreatywności. Utożsamiane z nią kamienie to: akwamaryn, turkus, szafir, kwarc niebieski oraz lazuryt.

Czakra transcendencji

Czakra transcendencji (zwana też czakrą czoła, czakrą trzeciego oka lub czakrą brwiową) umiejscowiona jest między brwiami i jest bezpośrednio związana z szyszynką i przysadką mózgową. Jest ona odpowiedzialna za in­spirację, duchowość, świadomość i intuicję. Przypisywany jej kolor to indygo. Związane z nią dolegliwości to: choroby oczu i uszu, problemy z nosem i zatokami, bóle głowy i koszmary senne. Utożsamiane z nią kamienie to: sugilit, fluoryt, ametyst i azuryt.

Czakra absolutu

Czakra absolutu (zwana też czakrą korony) zlokalizowana jest na czub­ku głowy. Przypisywane je kolory to: purpurowy, złoty i biały. Czakra ta stanowi nasze bezpośrednie połączenie z wyższą istotą, boską siłą i anio­łem stróżem. Jest to centrum naszych duchowych przekonań i zapatrywań na rzeczywistość. Fizycznie czakra ta związana jest z układem nerwowym i przysadką mózgową, niekiedy można też spotkać się z opinią, że oddzia­łuje ona na cały układ dokrewny. Przypisuje się jej takie problemy jak bóle głowy czy depresje. Utożsamiane z nią kryształy to: ametyst, diament i prze­zroczysty kwarc.

Jak stosować olejki eteryczne?

Stosowanie olejków eterycznych nie jest szczególnie trudne — najpowszech­niejszą metodą jest wykorzystanie rozpylacza. Cząsteczki olejku są wówczas rozsiewane w powietrzu, wraz z którym wdychane są do płuc. W celu roz­prowadzenia zapachu w dużym pomieszczeniu wystarczy zazwyczaj dodać do pojemnika z zimną lub ciepłą wodą dwie lub trzy krople olejku. Po roz­pyleniu aromatyczne i zdrowotne właściwości olejku utrzymają się w po­wietrzu przez wiele godzin. Innym sposobem umożliwiającym korzystanie z dobrodziejstw różnych olejków i nadanie swojemu ciału przyjemnego za­pachu jest kąpiel. Należy jednak pamiętać, że w każdym przypadku olejki należy rozcieńczać.

Olejki eteryczne są substancjami leczniczymi, dlatego też wykorzystując je, należy stosować się do kilku podstawowych zasad. Po pierwsze, zawsze należy je rozcieńczać. Po drugie, w żadnym wypadku nie należy stosować ich jako elementu terapii osób chorych na nowotwory, mających podwyższoną temperaturę, infekcje skóry lub choroby wieku dziecięcego. W przypadku kobiet w ciąży zawsze należy się skonsultować z profesjonalnym aromaterapeutą. Powinno się stosować olejki naturalne, a nie syntetyczne.

 

Wykorzystanie olejków w masażu

Olejków eterycznych używa się w masażu wyłącznie po uprzednim ich roz­cieńczeniu w olejku rozprowadzającym — taką funkcję doskonale spełnia olejek z jojoby. Zastosowanie olejku eterycznego przynosi najszybsze rezul­taty, jeśli zaaplikujemy go na stopy. Refleksologia poleca także jego zastoso­wanie przy zabiegu, którego przedmiotem są uszy. Wyboru odpowiedniego olejku dokonuje się, wąchając poszczególne substancje — otwieramy bu­telkę i czekamy, aż woń olejku rozprzestrzeni się w powietrzu. Zamykamy oczy i wykonujemy wdech — koncentrujemy się na tym, co odczuwamy. Wdychając zapach, upewniamy się, że:

    • podoba nam się dany zapach,
    • nie odczuwamy mdłości,
    • możemy swobodnie oddychać,
    • nasze ogólne samopoczucie jest dobre,
    • nie odczuwamy bólu głowy.

Należy także upewnić się, że żadna z przebywających w pomieszczeniu osób nie odczuwa żadnych negatywnych skutków rozpylenia olejku (doty­czy to szczególnie osoby masowanej). Po dokonaniu wyboru odpowiednie­go olejku możemy przejść do wykonywania masażu.

Masaż stóp

Masaż stóp może być jednocześnie świetną zabawą i doskonalą okazją do eksperymentowania z zastosowaniem olejków zapachowych — stopy są jednym z najlepszych miejsc do nakładania olejku, gdyż stamtąd zawarte w nim lecznicze substancje rozprzestrzenią się szybko po całym organizmie. Pozwólmy, by osoba masowana ułożyła się wygodnie w fotelu, na kocu lub na stole. W razie potrzeby ostrożnie umieszczamy poduszki lub wałki pod kolanami masowanej osoby i pod jej głową. Całe ciało okrywamy lekkim kocem, ponieważ uczuciu relaksu towarzyszy zwykle spadek temperatury ciała. Zabieg rozpoczynamy od zdjęcia skarpetek i umycia stóp.

Znajdujące się w nosie komórki węchowe są zastępowane nowymi regularnie co trzydzieści dni. Malutkie włoski zwane rzęskami reagują na różne zapachy unoszące się w powietrzu i stymulują komórki węchowe, które z kolei uruchamiają receptory odpowiedzialne za odczuwanie zapamiętanych zapachów (komórki te łączą się bezpośrednio z częścią mózgu odpowiedzialną za uczucia, potrzeby i kreatywność).

Rozcieramy nieco olejku w dłoniach, ogrzewając go, a następnie płyn­nymi, zdecydowanymi ruchami nakładamy go na prawą stopę. Te samą czynność powtarzamy z lewą stopą, którą następnie okrywamy ręcznikiem, by ponownie zająć się stopą prawą. Przesuwamy nasze dłonie od palców aż do kostki, a następnie od pięty przenosimy się z powrotem do palców. Jeśli masowanie jednocześnie górnej i dolnej strony stopy wydaje nam się nie komfortowe, zajmijmy się najpierw jej wierzchnią częścią, by potem przejść do wykonywania masażu na podeszwie.

Masujemy kciukami najpierw górną, a potem dolną część stopy. Palca­mi mocno chwytamy stopę i masujemy ją kciukiem, poruszając się w po­przek jej linii tak długo, aż zostanie wymasowana cała jej powierzchnia. Następnie zmieniamy ułożenie dłoni i zaczynamy masować w taki sam sposób dolną część stopy. Kolejnym elementem zabiegu jest uciskanie podeszwy stopy, które wykonujemy, kierując nasze dłonie wzdłuż stopy po jej jednej stronie, po czym zmieniamy dłonie i masujemy stopę w ten sam sposób po drugiej stronie.

Formujemy dłoń w pięść i naciskamy na podeszwę stopy na całej jej powierzchni od pięty aż po palce, po czym przesuwamy uciskającą pięść z powrotem. Obiema dłońmi chwytamy całą stopę i wstrząsamy nią na tyle mocno, by wyzwolona w ten sposób energia dotarła aż do końca nogi. Na­stępnie puszczamy stopę i opuszkami palców zaczynamy delikatnie głaskać jej wierzchnią część. Prawą nogę przykrywamy ręcznikiem i wszystkie opi­sane wyżej czynności powtarzamy na stopie lewej. Po zakończeniu masażu okrywamy obie stopy i kładziemy na nich na chwilę ręce.

Pochodzenie aromaterapii

Już w czasach starożytnych wykorzystywano otrzymywane z roślin sub­stancje zapachowe w celach medycznych i kosmetycznych — dowody ich stosowania znajdziemy w materiałach historycznych dokumentujących funkcjonowanie praktycznie wszystkich starożytnych cywilizacji. Chińskie źródła pisane wspominają o leczniczych właściwościach ponad stu gatun­ków roślin. Znaleziska archeologiczne wskazują na to, że mieszkańcy Chin wykorzystywali kadzidła w ceremoniach ku czci osób żyjących i zmarłych. Także wywodząca się ze starożytnych Indii tradycyjna medycyna ajurwedyjska wykorzystuje w celach leczniczych pozyskiwane z roślin substancje aromatyczne oraz jedzenie. O substancjach aromatycznych mowa jest także w mitologii hinduskiej — z opowieści wynika, że olejki eteryczne wykorzy­stywane były do produkcji kadzideł oraz do balsamowania zwłok. Olejki eteryczne i kadzidła wykorzystywano również w starożytnej Japonii. We wszystkich wspomnianych kulturach wonne kadzidła po dziś dzień odgry­wają dosyć istotną rolę.

Wpływy egipskie

Cywilizacji starożytnego Egiptu przypisuje się rozwój zastosowań substancji aromatycznych — poza ceremoniami religijnymi oraz procedurą balsamo­wania zwłok olejki aromatyczne stosowano także jako środek kosmetyczny. Około roku 2800 p.n.e. założono w Egipcie specjalną szkołę, w której pro­wadzono badania nad roślinami. Absolwenci tej szkoły zajmowali się następ­nie zakładaniem w świątyniach specjalnych „laboratoriów”, w których przy­gotowywano święte olejki, kadzidła i perfumy. Między Egiptem a innymi krainami ówczesnego świata rozwijała się w związku z tym szczególna forma handlu — egipscy kupcy pozyskiwali potrzebne do produkcji olejków su­rowce i wytwarzali te olejki, by następnie handlować gotowym produktem.

Egipscy wytwórcy perfum opracowali nowe metody produkcji tych substancji zapachowych. Jedna z nich polegała na zamaczaniu kwiatów lub wyciągu z nich w zwierzęcym tłuszczu, który dzięki temu nabierał odpo­wiedniego zapachu. Tak przygotowany produkt formowany był w kształt stożka i sprzedawany — służył przede wszystkim perfumowania peruk. Inna procedura przewidywała siekanie poszczególnych składników oraz ich wy­gotowywanie i odcedzanie — uzyskane w ten sposób olejki przechowywano w alabastrowych słojach i wykorzystywano do produkcji kremów i perfum. W słojach gromadzono również suchy proszek nazywany wówczas mazidłem — dzięki takiej formie przechowywania substancja dłużej zachowywała swoje właściwości zapachowe. Choć od tamtych czasów minęło już 2200 lat, niektóre z tych słojów jeszcze dziś zachowują charakterystyczny zapach.

Odkrycia ze Środkowego Wschodu

Ze Środkowego Wschodu wywodzi się duża część roślin wykorzystywanych do produkcji olejków eterycznych. Warto też wspomnieć, że to właśnie w tym regionie opracowano proces otrzymywania olejków z roślin w drodze desty­lacji. Wiele zastosowań olejków eterycznych w celach leczniczych, kuchen­nych oraz w produkcji kadzideł zostało opracowanych w Arabii — stamtąd rozeszły się one po całym ówczesnym świecie. Dokumenty znalezione na terenach starożytnego Babilonu wymieniają różne zastosowania olejków eterycznych w medycynie oraz w ceremoniach pogrzebowych. Źródła histo­ryczne mówią o tym, jak królowa Saby przybyła z wizytą do króla Jerozoli­my, Salomona, przynosząc mu w podarunku olejki i przyprawy.

Starożytne ludy Ameryki Północnej i Południowej również wykorzystywały substancje zapachowe w swoich praktykach leczniczych i ceremoniach religijnych. Rosnące w tych regionach aromatyczne rośliny wykorzystywano do zwalczania chorób oraz przynoszenia ulgi cierpiącym. Pozyskiwane z roślin olejki eteryczne stosowano także do wytwarzania kadzideł i perfum, które były istotnym elementem różnego rodzaju ceremonii.

 

Olejki aromatyczne w Biblii

Szczególnie wiele wzmianek o wykorzystywaniu olejków zapachowych znaj­dziemy w Starym Testamencie. Olejki były wykorzystywane przez Hebrajczy­ków praktycznie we wszystkich rodzajach ceremonii. W Księdze Wyjścia znaj­dziemy informację o tym, jak Mojżesz uczył się wytwarzać kadzidło i święte olejki, natomiast każda z Ksiąg Mojżeszowych (czyli pięciu pierwszych ksiąg Starego Testamentu) zawiera porady dotyczące przygotowywania i stosowa­nia olejków zapachowych. Pierwsi królowie Izraela, w tym Dawid, byli na­maszczani wonnymi olejkami. Z kolei dzięki lekturze Nowego Testamentu dowiadujemy się, że mędrcy przybyli do narodzonego Jezusa, przynosząc mu w darze między innymi olejki eteryczne. Nowy Testament zawiera wiele in­nych wzmianek o zastosowaniu olejków do namaszczania ciała.

Wkład Greków i Rzymian

Informacji na temat starożytnych cywilizacji nie można uznać za wyczerpu­jące, jeżeli pominięte zostaną cywilizacje grecka i rzymska. Starożytni Grecy zajmowali się badaniem roślin pod kątem ich właściwości leczniczych oraz ich wykorzystania do produkcji perfum. Słynny grecki lekarz i ojciec medy­cyny Hipokrates uznawał olejki eteryczne za substancje lecznicze i zalecał swoim pacjentom codzienny masaż z ich wykorzystaniem. Inny grecki le­karz, Galen, również wykorzystywał olejki w swoich badaniach i praktyce medycznej. Z osiągnięć Greków korzystali następnie Rzymianie — wśród starożytnych Rzymian było wielu lekarzy i badaczy, którzy prowadzili stu­dia nam właściwościami i możliwościami zastosowania roślin.

Zastosowania aromaterapii i związane z nią korzyści

W aromaterapii wykorzystuje się otrzymywane z roślin olejki eteryczne, które mają właściwości lecznicze. Są one pomocne w odzyskiwaniu energii i wzmacnianiu układu odpornościowego. Choć generalnie olejki te oddzia­łują wyłącznie poprzez zapach, z powodzeniem można stosować je również bezpośrednio na ciało. Maleńkie cząsteczki tych olejków są bardzo szybko wchłaniane przez błonę śluzową nosa, a także przez skórę (w szczególno­ści przez skórę stóp). Po upływie dwudziestu minut od zaaplikowania olej­ku każda komórka naszego ciała będzie miała kontakt z zawartymi w nim substancjami — zaczną zatem działać wchodzące w jego skład substancje odżywcze wspomagające zachodzące w organizmie procesy lecznicze. Nie­które olejki mają właściwości uspokajające (działają kojąco na układ nerwo­wy), podczas gdy inne mają działanie energetyzujące. Olejki eteryczne od­działują na podwzgórze i przysadkę mózgową, pośrednio wpływają zatem na pracę układu dokrewnego, czyli na wydzielanie hormonów.

Olejki eteryczne to przeciwutleniacze, które zapobiegają szkodliwemu działaniu wolnych rodników, grzybów oraz zmutowanych komórek. Aromatyczne olejki mają działanie antybakteryjne, antywirusowe oraz antyseptyczne, zapobiegają też infekcjom i pomagają zwalczać pasożyty. Olejki te skutecznie likwidują także przykre zapachy w powietrzu, ponieważ usuwają z niego toksyny.

Olejki eteryczne nie tylko pomagają ukoić umysł i emocje, ale także wspierają nasz organizm w wykonywaniu podstawowych funkcji. Olejki zapachowe mają działanie bakteriobójcze i antywirusowe — w niektórych przypadkach ich działanie w tym zakresie może być wręcz zadziwiająco sku­teczne. Bodźce zapachowe mają także pozytywny wpływ na zdolność organi­zmu do przywracania homeostazy. W olejkach eterycznych znajduje się wiele substancji zwalczających różnego rodzaju mikroorganizmy chorobotwórcze. Olejki eteryczne pozytywnie wpływają na pracę wszystkich układów nasze­go organizmu, a ponadto nadają naszemu ciału przyjemny zapach.