Archive for the ‘Czym jest masaż?’ Category

Relaks a masaż

Masaż może być dla osoby masowanej środkiem do osiągnięcia stanu pełnego relaksu. Nasze ciało instynktownie otwiera się na pozytywny dotyk. Powstaje atmosfera sprzyjająca odzyskiwaniu dobrego samopoczucia. W takiej sytuacji orga­nizm osoby masowanej skupia się na odbiorze — mięśnie rozluźniają się, odprężają i regenerują.

Większość z nas nie wykorzystuje w pełni możliwości swoich płuc. Nasz oddech jest zwykle krótki i płytki. Spróbujmy czasem wziąć głęboki oddech, wciągając przy tym powietrze nosem i wypełniając nim całą klatkę piersiową. Powietrze należy przez chwilę zatrzymać w płucach, a następnie powoli wydychać — wciągając brzuch, wypychać powietrze z klatki piersiowej. Jeżeli nauczymy się dobrze oddychać, będziemy bardziej odprężeni, a jednocześnie będziemy mieć więcej energii.

Kilka prostych ćwiczeń rozluźniających pomoże nam uzyskać świado­mość własnego ciała (tak ważną przy wykonywaniu masażu). Spróbujmy zatem usiąść na wygodnym krześle z nogami opartymi płasko na podłodze i rękami na oparciach lub ułożonymi wzdłuż ciała. Możemy także położyć się płasko na podłodze z rękami ułożonymi wzdłuż ciała. Zamykamy oczy i staramy się czerpać przyjemność z samego oddychania.

  1. Oddychamy powoli, tak by powietrze wypełniało całe płuca, aż do przepony.
  2. Zatrzymujemy powietrze w płucach i liczymy do trzech, a następnie powoli je wydychamy, odczuwając, jak opuszcza nasze płuca.
  3. Ponownie wdychamy powietrze, starając się zwrócić uwagę na to, co dzieje się z naszymi rękami — możemy odczuwać mrowienie lub odnieść wrażenie, że ręce stają się coraz cięższe.
  4. Wydychając powietrze, staramy się cały czas myśleć o rękach.
  5. Wykonujemy czynność ponownie — głęboki wdech, zatrzymanie powietrza, wypchnięcie mięśni brzucha.
  6. Ponownie wypuszczamy powoli powietrze, opuszczając brzuch.
  7. Delikatnie potrząsamy rękoma i staramy się, aby całe nasze ciało się rozluźniło.
  8. Rozluźniamy stopy — każda kość, każdy mięsień, każde ścięgno i każde wiązadło powinny się rozluźnić. Zanurzamy się w odpo­czynku.
  9. Przechodzimy wyżej — rozluźniamy okolice łydek i goleni.
  10. Nasze stopy i podudzia stają się coraz cięższe, uwalniają się od wszelkiego napięcia.
  11. Skoncentrujmy się na kolanach — pozwólmy im zupełnie luźno opadać ku dołowi. Odczuwamy, jak rozluźniają nam się uda i ścięg­na podkolanowe.
  12. Rozluźniamy teraz okolice bioder i pośladków — dolna część nasze­go ciała jest już teraz całkowicie rozluźniona.
  13. Koncentrujemy się na mięśniach pleców — kręgosłup osuwa nam się w dół. Wszystkie otaczające go mięśnie są luźne. Wyobrażamy sobie, że każdy nerw i każdy mięsień naszego ciała jest zupełnie spokojny.
  14. Teraz rozluźniamy barki i ramiona. Staramy się odczuć każdy frag­ment naszych dłoni — od nadgarstków po końcówki palców.
  15. Kiedy powoli wdychamy i wydychamy powietrze, każdy organ na­szego ciała się rozluźnia i zaczyna pracować wolniej. Cały organizm przenika spokój. Spróbujmy poczuć ten spokój.
  16. Staramy się skoncentrować uwagę na mięśniach karku i całkowicie je rozluźnić.
  17. Rozluźniamy także mięśnie twarzy — rozluźniamy szczękę, usta, ję­zyk i zęby. Uczucie swobody jest odczuwalne w policzkach, w nosie i w zatokach. Rozluźniają się także oczy i czoło.
  18. Wyobrażamy sobie świetlisty punkt umiejscowiony między brwiami na środku czoła. To jest nasze trzecie oko — fizyczne centrum na­szego „ja”.
  19. Wyobrażamy sobie, że to światło unosi się aż do czubka naszej gło­wy, a następnie opada wzdłuż kręgosłupa i poszczególnych nerwów aż do podeszew naszych stóp. To światło jest lekko różowe albo mleczne.
  20. Jesteśmy w pełni zrelaksowani. Wszystkie części naszego ciała są rozluźnione. Nic nas nie martwi. Takiego uczucia możemy doświad­czyć dzięki masażowi. Prowadzimy terapię dotykiem właśnie po to, by osiągnąć ten stan.

Troskliwy dotyk stosowany w masażu ma różnorodne właściwości lecz­nicze. Pomaga nam się zrelaksować, a tym samym przynosi korzyści ciału, umysłowi i duszy. Pozwala nam odczuwać zaufanie do drugiego człowieka — dzięki temu możemy poddawać się masażowi lub masować. Masowanie i bycie masowanym pomaga nam w pełni zrozumieć siebie.

 

Czy każdy może nauczyć się masażu?

Każdy może nauczyć się masować — musi jedynie chcieć zgłębić tajniki troskliwego dotyku. Każdy z nas umie okazywać troskę poprzez dotyk — teraz trzeba natomiast nauczyć się wykorzystywać tę wiedzę przy stosowa­niu skutecznych technik masażu. Sztuka masażu daje zarówno masującemu, jak i masowanemu — niezależnie od tego, czy masujemy samego siebie, przyjaciela, czy ukochaną osobę — szansę zrozumienia własnego ciała.

Zwierzęta też mogą skorzystać

Zwierzęta również uwielbiają być masowane! Szczególnie chętnie tego typu zabiegom poddają się psy i konie, które można głaskać delikatnymi, choć zdecydowanymi ruchami, co pewien czas uciskając ich mięśnie. Młode zwierzęta uczą się odprężać i rozluźniać pod wpływem dotyku, by następnie wykorzystywać tę umiejętność przez całe życie. Masażowi poddają się tak­że koty, choć wykazują zwykle zdecydowanie mniejszą cierpliwość wobec tego typu zabiegów. Każdy właściciel zwierzęcia może spróbować delikatnie masować plecy i nogi swojego pupila — jednak tę formę pieszczot warto wprowadzać powoli i ostrożnie. Zestresowanemu zwierzęciu masaż poma­ga się rozluźnić i odczuwać spokój.

Masaż a sport

Masaż umożliwia także utrzymanie w odpowiedniej kondycji mięśni wyko­rzystywanych podczas intensywnego wysiłku fizycznego. Odpowiednio sty­mulując mięśnie, masaż ułatwia pełne wykorzystanie ich możliwości. Stoso­wanie masażu po intensywnym wysiłku prowadzi natomiast do szybszego ich rozluźnienia i bardziej efektywnego usuwania produktów spalania z poszcze­gólnych komórek. Masaż przynosi także dobre efekty w przypadku kontuzji, ponieważ poprawia krążenie krwi oraz funkcjonowanie systemu limfatycznego, dzięki czemu przyczynia się do szybszej poprawy stanu zdrowia.

Masaż a praca

Pozostawanie przez osiem godzin dziennie w pozycji stojącej w związku z wykonywaniem zawodów takich jak: kelnerka, nauczyciel, pracownik bu­dowlany, pielęgniarka itp. wiąże się z ogromnym obciążeniem dla mięśni pleców, nóg oraz karku. Osoby wykonujące pracę siedzącą mają natomiast częściej problemy ze stawami i mięśniami pleców, bioder i ramion. Doświad­czają też często dolegliwości wynikających z niewłaściwego funkcjonowania układu krwionośnego. Dobrze jest podejmować działania zmierzające do wyeliminowania napięcia związanego z nadmiernym obciążeniem mięśni i zaburzeniami krążenia krwi. Regularny masaż jest niezwykle istotny dla zachowania zdrowia i dobrego samopoczucia w przypadku osób, które wy­konują pracę stojącą lub siedzącą.

Masaż może być jednak korzystny także dla osób wykorzystujących w pracy wyłącznie pewne grupy mięśni. Zarówno wówczas, gdy wbijamy kołki czy gwoździe za pomocą młotka, jak i wówczas, gdy piszemy na kla­wiaturze komputera, obciążamy tylko niektóre grupy mięśni (w szczegól­ności te bezpośrednio zaangażowane przy wykonywaniu tej czynności oraz mięśnie je otaczające). Osoby, których praca polega na opiece nad innymi — a więc w szczególności lekarze i pielęgniarki, pracownicy służb ratunko­wych, nauczyciele czy rodzice — a także pracownicy fizyczni, wykorzystują zwykle możliwości swojego organizmu do maksimum. W ich przypadku ma­saż może być środkiem umożliwiającym pełną relaksację. Poddanie się masa­żowi pozwoli im uwolnić umysł od wszelkich myśli i odprężyć całe ciało.

Masaż a rekonwalescencja

Badania wykazały, że troskliwy dotyk przyspiesza proces rekonwalescencji po przebytej chorobie. Pomaga także wyeliminować napięcie, co również przyczynia się do szybszej regeneracji sił. Delikatny masaż ułatwia powrót do zdrowia niezależnie od tego, czy chory przebywa w warunkach szpital­nych, czy w domu. Masaż powoduje, że mięśnie się rozluźniają, przez co do poszczególnych tkanek trafia więcej natlenionej krwi — organizm może szybciej zregenerować swoje komórki. Masaż pozwala istotnie zmniejszyć, a niekiedy nawet całkowicie wyeliminować, uczucie wyczerpania będące skutkiem przebytej choroby.

Masaż przynosi także ulgę osobom cierpiącym z powodu artrozy, po­nieważ zmniejsza dolegliwości bólowe ze strony stawów i tkanki łącznej. Artroza, czyli zwyrodnieniowa choroba stawów, jest tylko jednym ze scho­rzeń, którym towarzyszą zapalenia, bóle oraz trudności w poruszaniu sta­wami dotkniętymi chorobą. Masaż jest jedną z najskuteczniejszych metod łagodzenia tego typu dolegliwości.

 

Masaż jest niewskazany w przypadku, gdy w stawach dotkniętych chorobą zwyrodnieniową występuje stan zapalny. Organizm ludzki broni się przed dalszym nadwyrężaniem chorych stawów — jego reakcją jest stan zapalny powodujący uczucie sztywnienia, opuchliznę, miejscowe odczucie gorąca oraz ból. Nie należy masować chorych stawów, jeżeli w ich okolicy występuje opuchlizna.

Dla kogo masaż jest ważny?

Masaż to technika, która przynosi korzyści każdemu — niezależnie od tego, czy jest on osobą masującą, czy masowaną. Instynktowne zachowanie ro­dziców, którzy delikatnie rozmasowują plecki swojego dziecka, skutkuje uczuciem spokoju i zadowolenia odczuwanym zarówno przez niemowlę, jak i przez dorosłych. Każdy z nas odruchowo dotyka osobę, która odczu­wa ból (niezależnie od tego, czy ma on charakter fizyczny, emocjonalny czy duchowy). Zwykły dotyk jest przejawem empatii i współczucia.

Różnorodne techniki masażu znajdują także zastosowanie w wielu specyficznych przypadkach. Masaż stosowany jest w hospicjach i domach opieki, w stosunku do kobiet ciężarnych, także w trakcie porodu. Masaż jest współcześnie postrzegany jako ważny element sztuki medycznej — wy­korzystuje się go w chiropraktyce, w fizykoterapii oraz w procesie rekon­walescencji po okresie leczenia szpitalnego. Równie dużą rolę odpowiednie techniki masażu odgrywają także w sporcie (masaż ułatwia sportowcom zachowanie dobrej kondycji i eliminację stanów bólowych) oraz w kosmetyce (w której coraz częściej wykorzystuje się specyficzne formy masażu).

Masaż dziś

Współcześnie masaż uważany jest za pełnoprawną technikę leczniczą, znaj­dującą zastosowanie w wielu różnych przypadkach. Aby zostać profesjonal­nym masażystą trzeba ukończyć kurs prowadzony przez posiadającą odpo­wiednie zezwolenia i licencje szkołę prowadzącą zajęcia z zakresu technik masażu. Wykwalifikowani masażyści tworzą organizacje i stowarzyszenia zrzeszające także innych fizykoterapeutów. Tego typu organizacje wyzna­czają zwykle standardy wykonywania zawodu. Wymagają także od swoich członków regularnej weryfikacji swoich kwalifikacji. Dzięki ich działalności masaż uzyskał status pełnoprawnej profesji medycznej.

Nikt obecnie nie kwestionuje już korzyści płynących z masażu, po­wszechnie stosuje się go także jako element terapii prowadzonej innymi środkami. Badania dowiodły, że masaż poprawia krążenie krwi oraz uspraw­nia funkcjonowanie systemu limfatycznego, redukuje przekrwienie między stawami oraz pomaga zmniejszyć napięcie mięśni i zlikwidować skutki stresu. Historia masażu jest jak gobelin poprzetykany wieloma kolorowy­mi nićmi i ozdobami. Sztuka wykonywania masażu nieustannie się rozwija i przypomina nieco pracę nad gobelinem. Wykorzystując w praktyce tech­niki poznane dzięki tej książce, każdy może dodać do tej tkaniny własny wątek, rozwijając swój indywidualny, unikalny styl masażu.

Nazewnictwo

Słowo masaż ostatecznie przyjęło się na określenie odrębnej techniki leczni­czej dopiero pod koniec XIX wieku. Uważano go za szczególny zestaw technik opisywanych za pomocą szczególnego rodzaju terminologii. Pojęć, takich jak: effleurage (wstrząsanie), petrissage (ruch ugniatający po okrągłych liniach), tapotement (opukiwanie) czy masaż, używano w odniesieniu do technik stoso­wanych łącznie z fizykoterapią. Na rynku pojawiły się liczne książki opisujące zasady wykonywania szwedzkiego masażu. Przedstawiały one często opinie lekarzy, którzy wykorzystywali masaż jako metodę leczenia.

Masaż w XIX wieku

W XIX wieku ponownie wróciły do łask naturalne metody leczenia opiera­jące się na zasadach medycyny starożytnej. Korzeni współczesnego masażu szukać należy właśnie w tym okresie, ponieważ to właśnie wtedy zapobiega­nie chorobom i utrzymywanie dobrego stanu zdrowia znalazły się w kręgu zainteresowań medycyny. W tym okresie cywilizacja europejska ponownie zwraca uwagę na znaczenie ćwiczeń fizycznych dla kondycji człowieka — ten­dencja ta utrzymuje się zresztą do dziś. W dziewiętnastym wieku stosowano na szeroką skalę leki oraz zabiegi chirurgiczne. Coraz większa liczba lekarzy zaczynała postrzegać fizykoterapię jako alternatywną metodę leczenia.

Fundamentem współczesnej medycyny jest alopatia. Zgodnie z jej założeniami wykorzystuje się leki i zabiegi operacyjne, aby usuwać skutki choroby, nie zaś jej przyczyny. Medycyna tradycyjna stosuje metody homeopatyczne — w tym przypadku podstawowym celem terapii jest usunięcie przyczyn dolegliwości. Optymalna kuracja powinna składać się z obydwu elementów.

Na początku XIX wieku Peter Ling, szwedzki psycholog i szermierz, stworzył szczególny system ćwiczeń zwany gimnastyką leczniczą. W syste­mie Linga nacisk kładziony jest nie tylko na aktywne ćwiczenia fizyczne oraz bierne i czynne ruchy wykonywane z pomocą terapeuty, ale także na w pełni pasywne ruchy, w szczególności zaś na gładzenie, ugniatanie, rozmasowywanie, pocieranie, przesuwanie, potrząsanie czy inne ruchy charak­terystyczne dla technik masażu.

Ling założył także Centralny Królewski Instytut Gimnastyki, którego za­daniem miało być przekazywanie wiedzy na temat szwedzkich technik masa­żu. Szkoła zyskała dużą popularność w całej Europie — wiele osób korzystało z programów szkoleniowych, które miały na celu przekazanie wiedzy na te­mat tej techniki. Dwaj Amerykanie, bracia George i Madison Taylor, uczest­niczyli w kursie masażu szwedzkiego, a następnie upowszechnili tę technikę w swojej ojczyźnie, prowadząc praktykę ortopedyczną w Nowym Jorku.